Herkesin Acısı Sevgisi Kadar

Sabah yatakta ayılmaya çalışırken Facebookta ilkokuldan bir arkadaşımın paylaştığı bir fotoğrafı gördüm, Mustafa diye bir arkadaşımız ki kendisini ilkokuldayken çok severdim, başımız sağ olsun, Allah rahmet eylesin içerikli bir fotoğraf. Dalga geçiyor herhalde dedim, Mustafa ölmüş olamaz dedim. Sonra bir başka arkadaşımda daha gördüm yine aynı içerikli bir fotoğrafı. Mustafa'nın profilini açtım baktım, bir arkadaşı dün kalp krizi geçirdiğini ve öldüğünü yazmış falan. Telefon elimde yatağın içinde gözlerim dolu dolu kaldım öyle. Sonra Ankara'da okuyan başka bir ilkokul arkadaşıma söyledim duydun mu diye şimdi gördüm dedi, o tayfayla arkadaşlığımı bitireli çok oldu dedi. İçime bir şey oturdu resmen benim bu kız böyle diyince. Ben o şehirden gideli 11 sene olmuş ama onları hep bıraktığım gibi hatırladım, öylelerdir diye düşündüm. Ama değillermiş. Gittiğim yerlerin hiçbirine dönmedim geri. Kiminde imkanım vardı ama gitmedim kiminde de korktum ya bıraktığım gibi değilse diye. Bugün Mustafa'nın cenazesine gidebilmeyi o kadar çok istedim ki...
Mustafa'nın yanaklarını sıkardım hep, seneler sonra bile konuştuğumuzda ikimizin de en çok hatırladığı şey bu olurdu hep. Bir de bir sürü fotoğraf kaldı işte geriye.
Ankara'ya geldiğimden beri hayatımdaki kayıpların arttığını düşünüyorum. Bu da zaman geçtikçe daha da çok korkutuyor beni...

Şarkı.


Yorumlar

  1. İnsan altmış yaşını geçince yapnrak dökümü gibi her gün bir iki arkadaşının ölüm haberdini alıyor. Gideceğimiz yer belli. Gençliğimizde sanki hizqç ölmüyecekmişiz gibi bir duygu yaşıyorduk. şimdi bu duygu tam tersine oldu. Her an ölebilirmişiz gibiyiz. Biz oraya aitiz.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Oraya aitiz evet ama yine de kabullenmek istemiyor işte insan

      Sil
  2. Merhaba,

    Anlattığınız, paylaştığınız şey kolay değil... Hiç kolay değil... Benzeri şeyleri yaşadım. "Gitmek" eyleminin bu boyutunun sadece ihtiyarlayınca yaşanmadığını anlıyor insan. Yaşama daha farklı bir gözle bakmak lazım, bu kayıplar acıtarak öğretiyor... Fatih Erkoç'un şu şarkısı... Sözleri ve yorumlanışı bir kenara, sadece klibini seyretmek bile insanı etkiliyor. Ne büyük değerler, ne büyük kayıplar...

    Çok siyah bir durum ama yine de rengi kaybetmemek lazım:
    Renkli günler!

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

E gelmişsin madem, okumuşsun da emek edip. Fikirlerini de beyan etsene, merak ediyorum :)

Bu blogdaki popüler yayınlar

Gelecek Kaygısı

Burası soğuk, soğuk odalaar